تهویه در كارخانجات جوجه‌كشی، از عوامل حیاتی در مدیریت جوجه‌كشی است اما اغلب مورد توجه قرار نمی‌گیرد. با توجه به پیدایش نژادهای طیور پر محصول كنونی، سیستم‌های متداول تهویه، كارائی لازم را ندارند. تا چند سال پیش، نیمچه‌های گوشتی در مدت 45 روز به وزن 1/5 كیلوگرم می‌رسیدند ولی اكنون این وزن را در 35 روز بدست می‌آورند.
رشد جنین از زمان تخم‌گذاری شروع می‌شود، لذا از هنگام چیدن تخم‌مرغ در دستگاه و از ساعت اول جوجه‌كشی نیاز به تهویه وجود دارد. تهویه در واقع در دسترس قراردادن هوای تازه با درجه حرارت و رطوبت معین برای جنین می‌باشد. نژادهای پر محصول گوشتی كنونی، برای رسیدن به وزن و ضریب تبدیل مطلوب نیاز به سطح بالاتری از سوخت و ساز دارند. لذا در این گونه نژادها، طبعاً جنین‌ها در زمان جوجه‌كشی حرارت و بخار آب و دی اكسید كربن بیشتری تولید می‌كنند.
تخم‌مرغ جوجه كشی 15 درصد از وزن خود را در زمان جوجه‌كشی بصورت بخار آب از دست داده و درصد دی اكسید كربن در كیسه هوایی از مقدار 25 درصد به 6 درصد افزایش یافته و مقدار اكسیژن از 20 درصد به 14 درصد كاهش می‌یابد، لذا سیستم تهویه جوجه‌كشی باید قادر به تأمین حجم زیادی از هوای تازه برای تأمین نیاز جنین‌ها باشد.
یك تخم‌مرغ از68 تا 70 درصد آب تشكیل شده است و جنین در 21 روز زمان جوجه‌كشی با بهره برداری از مواد مغذی تخم‌مرغ و مصرف كردن حدود 6 لیتر اكسیژن تقریباً 4/5 لیتر دی اكسید كربن و 11 لیتر بخار آب تولید می‌كند كه باید توسط تهویه از محیط خارج شود، در غیر این صورت باعث اشكالاتی در كیفیت جوجه درآوری مانند طولانی شدن زمان جوجه‌كشی، افزایش درصد جوجه‌های نوك زده ولی از تخم خارج نشده، شكم و ناف خمیری
( button navels) و قرمزی ساق و زانو ( red hocks) می‌گردد.
تأمین مقدار كافی حرارت، رطوبت و اكسیژن برای جوجه كشی حیاتی است و در غیر این صورت كارایی دستگاههای جوجه‌كشی كاهش قابل ملاحظه‌ای خواهند یافت.

چاپ مقاله   ارسال به دوستان     لینک به مقاله